Gasten aan het woord

Terug naar de Homepage

zwaai

GASTEN AAN HET WOORD

Een aantal gasten van het Toon Hermans huis vertelt hun verhaal

Toon in the House is een muzikaal benefiet voor iedereen in Amersfoort en omgeving. Voor bedrijven en particulieren, die geloven in de missie van het Toon Hermans Huis. Die net als wij begrijpen dat mensen met kanker én hun familie en vrienden een plek mogen hebben waar zij hun verhaal kwijt kunnen, informatie kunnen vinden en activiteiten kunnen ondernemen. Waar ze weer even kunnen opladen. Omdat niet de ziekte, maar de mens centraal staat! Een muzikaal benefiet, omdat muziek net als het Toon Hermans Huis inspiratie, herkenning en kracht kan geven in moeilijke tijden.

Duncan
duncan-750

Duncan

“Hoe ik in aanraking kwam met het Toon Hermans Huis? Ik geloof dat het vanuit de GGD kwam. Mijn eerste indruk was dat er gelijk een heel goede sfeer hing, alsof ze hier goed konden luisteren. En dat was ook zo. De eerste ontmoeting was om kennis te maken. Wie zijn jullie eigenlijk en wat doen jullie zoal. Die ontmoeting was alleen met Isabelle.

“Ik ken eigenlijk maar twee mensen in het Toon Hermans Huis. Isabelle en Tamar. En toen me gevraagd was met wie ik op de foto wilde, was het was dus of Tamar of Isabelle. En ik kon eigenlijk niet kiezen. Tamar bleek al met Fabian op de foto te gaan, dus toen koos ik voor Isabelle. Ik had geen voorkeur.”

“Hoe het me helpt? Het lucht op en je leert hoe anderen er tegenaan kijken. Luisteren en ervaringen delen. Onze jongerenpit groep bestaat nu uit zeven leden. Soms gaan we ook wel eens buiten het huis met elkaar om. Niet vaak, soms. Ik ben om mijn verjaardag te vieren met Emma uit eten geweest.”

“Dat wist je niet hè Isabelle? Dat hoeft ook niet, haha. Dat is privéleven! Maar dat was hartstikke gezellig. De jongerenpit komt eens in de vier weken bij elkaar. Soms één keer in de zes weken of er zit een keer acht weken tussen, dat varieert. Maar in ieder geval een keer of acht in een schooljaar. Van september tot juni. Ik zit er nu voor het tweede jaar bij.”

“Creatieve dingen? Ja hoor, dat doen we ook, maar niet altijd. Gisteren hadden we een vrije opdracht tekenen. We gingen rouw visualiseren. Hoe we dat doen? Dat doen we met behulp van een soort landkaart. Daar staan dan bijvoorbeeld het “meer van verdriet” of “eenzame hoogte” op, “strand van plezier”, “buitensluiten”, “insluiten”, dat soort dingen. We hebben een set poppetjes. Dan krijgen we een opdracht als pak een poppetje en zet hem op een plek neer bij wat jij de laatste tijd veel gevoeld hebt. Gevoelens als verdriet, angst, woede, gemis, nieuwe mogelijkheden, vriendschap, troost, dat soort dingetjes.”

“Humor? Ja dat staat er ook op. Ik loop vaak naar buiten met een lach op mijn gezicht. Het is ook altijd echt gezellig en je praat veel met mensen, dus er komt uiteraard altijd wel iets te lachen uit. Dat is bij elk gesprek wel zo. En ik ga bijna altijd weer opgelucht naar buiten.”

“Een troostlied? “Stan” van Eminem en “I need a doctor” van DR. Dre. Ik herken het op een bepaalde manier. Het vallen van de ene persoon, waardoor de ander voortgestuwd wordt en dat die de een weer helpt. Die eindeloze cirkel, die ergens door wordt doorbroken, waarbij de één dan weer hulp vraagt aan de ander.”

Fabian
fabian-750

Fabian

“Ik was voor het eerst in het Toon Hermans huis met mijn zus. Zij had me meegenomen. Mijn zus had ergens iets over het huis gelezen. De eerste keer was best wel emotioneel om daar te zijn. Ik was er liever niet. Totdat ik er weer terug kwam en met de jongerengroep kennismaakte en ging praten. Dat is nu een jaar geleden. Mijn zus gaat zelf niet. Zij woont in Amsterdam. Ze deed het voor mij.”
“Bij Tamar is het stil wanneer je wilt dat het stil is en kun je praten wanneer je iets wilt zeggen. Daarom heb ik haar gekozen om mee op de foto te gaan. Als je even niks wil zeggen, dan is dat goed en als je wel iets wilt zeggen, dan mag dat. Dat voelt gewoon heel vertrouwd. En dat vind ik heel bijzonder bij Tamar.

Tamar:
“Hoe het voor mij voelt om hier met Fabian te zijn? Ik vind het heel bijzonder. Het is sowieso heel bijzonder om in het huis voor mensen iets te kunnen betekenen. Het is vrijwilligerswerk, dat doe je omdat je het graag wilt doen. En het is heel mooi te kunnen doen.”
“Ik stel veel vragen, maar ook wat Fabian zegt, het gaat niet de hele tijd over “mijn moeder is ziek en hoe moeilijk dat is”. Ze hebben het ook over dat “stomme huiswerk” en “school dit”. Dat is ook fijn om te delen. Het is niet zo dat het alleen over het thema gaat of over de zieke ouder. De kracht is dat het er over mag gaan, de herkenning en daar hoef je niet eens perse veel voor te delen.”

Fabian:
“Het is ook fijn om het er even niet over te hebben, dat je van elkaar weet dat je over iets anders wilt praten, dat is ook eigenlijk herkenning. Niet alleen maar nieuwsgierigheid. Want dat is bij vrienden en klasgenoten vaak wel zo. Die vragen je vaak hoe het met je gaat en zo. Daar wordt je best moe van. Dan moet je er steeds weer over nadenken. Naast het praten en de activiteiten in de jongerenpit laat ik me ook af en toe masseren. Ook dat voelt vertrouwd en het helpt me ontspannen.”

Troostmuziek? Demons, van Imagine Dragons.

Guusje
guusje-750

Guusje

“Bijzonder, zo’n jonge vent die zich met zoveel warmte en liefde inzet!”

“Ik ben herstellende van borstkanker en Marcel masseert me af en toe. Ik werd benaderd door het THH met de vraag of ik mee wilde doen aan een fotoshoot voor het benefiet van 23 juni, waarbij ik op de foto gezet werd met één van de vrijwilligers van het THH. Met wie ik dan op de foto zou willen? Eerst dacht ik “met allemaal. Hoe kies je tussen zoveel lieve warme vrijwilligers? Maar de volgende dag wist ik het: MARCEL! Omdat ik Marcel gewoon bijzonder vind, zo’n jonge vent die zich inzet voor het Toon Hermans Huis en ik vind dat hij het met zoveel warmte en liefde doet. Dat heeft vanaf het begin af aan heel veel indruk op mij gemaakt. En ik vond het ook stoer om met Marcel op de foto te gaan, met zo’n jonge, stoere vent.”

“Het was voor mij ook voor het eerst dat ik weer gefotografeerd wilde worden. Door de chemo was ik helemaal kaal geworden. Na maanden kwam mijn haar weer terug, Maar ik heb nu een heel ander koppie. Van blond naar helemaal grijs met aardig wat krulletjes. Ik vroeg me af of ik met dit hoofd wel op de foto wilde. En toen dacht ik: dat wil ik wel met zo’n stoere gozer naast me, hihi.”

“Hoe ik bij het Toon Hermans Huis terecht ben gekomen? Ik heb drie kinderen en mijn oudste dochter van 24 kwam op een gegeven moment thuis en ze zei ‘mam, ik heb Fabian meegenomen naar het Toon Hermans Huis. Dat is heel bijzonder en daar moet je echt heen! Je kunt daar van alles doen. Voor Fabian is er een jongerengroep en je moet zorgen dat hij bij die groep terechtkomt!”

“Ik zei, ja daag, laat ik eerst maar eens wennen dat ik kanker heb. Ik had niet de behoefte om bij lotgenoten te zitten, helemaal niet. Twee maanden laten kwam een vriendin die dit verhaal kende met me lunchen en ze reed me na de lunch ineens naar het Toon Hermans Huis. We kwamen er aan en het voelde als zo’n emotionele drempel, zo hoog kan ik niet stappen, dacht ik. Toen ging de deur open en bleek het letterlijk een heel hoge drempel te zijn en toen brak ik. Ik moest zo hard lachen en ik dacht ‘nou, oke.’ En ik ben er eigenlijk niet meer weggegaan.”

“Dat was vorig jaar december en ik heb sindsdien, vooral tijdens mijn chemo, mindfulness, yoga, crea-middagen en massages gedaan. Tijdens al die onderzoeken, uitslagen, behandelingen, chemo, de operaties en de bestralingen ben ik zeg maar uit mijn lijf getreden, op de manier van: ‘hier heb je mijn lichaam en ik hoop dat het werkt…’ Het bijzondere aan naar het Toon Hermans Huis gaan voor mij betekende dat ik steeds weer bij mezelf kwam.”

“Dan ging ik schilderen en dan dacht ik ‘wat doe ik hier? Ik kan me niet concentreren, niet focussen.’ En iedere vrijwilliger daar krijgt het voor elkaar mij op mijn gemak te stellen: ‘Maakt niet uit hoe je het doet, al zet je maar één streepje, rustig aan, wil je nog een kopje thee?’ Ik word daar altijd heel erg op mijn gemak gesteld. Niet heel intensief, maar gewoon hoe iedereen is. En toen ik voor het eerst een massage kreeg dacht ik ‘oh ja, ik heb ook nog een lijf!”

“En Marcel, ik vond jouw massage zo op mij afgestemd, zo zacht en rustig, stapje voor stapje. Door die veiligheid en dat rustige kwam ik er weer achter dat ik ook nog een rug, benen, een lijf had. Het Toon Hermans Huis brengt mij weer terug bij mezelf. Ik was bang om er geconfronteerd te worden met kanker en met lotgenoten, maar ik kwam juist in aanraking met humor, lachen, creativiteit, even loslaten. Dat was het, juist even de kanker loslaten.”

Liesbeth
liesbeth-750

Liesbeth

“Ik ga regelmatig lachend weer naar huis”

“Ik heb van jongs af aan de tumoren al gehad, en de hoofdpijn werd ondraaglijk, maar de huisartsen vertelde mij dat ik overspannen was en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Ik moest verder ‘niet klagen, maar dragen’ en maar hulp gaan zoeken Tja… en dan denk je inderdaad dat het aan jezelf ligt en ben ik op zoek gegaan naar hulp bij maatschappelijk werk, en sessies met naalden, massages, yoga, een homeopaat, maar de hoofdpijn en de onrust gingen niet over.”

“Op een gegeven moment, omdat ik aan mijn linkerkant steeds slechter ging zien ben ik naar een opticien gegaan en die vertelde me dat ik niks aan mijn oog had, maar dat ik naar een neuroloog moest. Samen met mijn man, waar ik heel blij mee ben omdat hij als enige in me is blijven geloven, ben ik gegaan. Toen, op mijn 40e verjaardag (na een heel lange weg dus) hoorden we dat ik 4 tumoren had. Één was al helemaal vergroeid omdat hij er al te lang zat. Het klinkt raar, mijn man en ik schrokken enorm maar voelden ook een enorme opluchting: zie je wel dat ik wat heb en dat ik niet gek ben, want van die antidepressiva was ik ook niet meer wie ik was.”

“Ik heb inmiddels 3 operaties gehad, ben nu links blind en doof en m’ n luchtwegen werken aan die kant ook niet goed meer. Ik bleef zitten met de weggestopte zorgen en verdriet. Toen maakte iemand mij attent op het bestaan van het Toon Hermans Huis. Je kunt om je heen praten, maar een hoop mensen die zelf niet zoiets hebben begrijpen je verdriet niet en zeggen dingen als ‘kom op joh doorgaan, je leeft toch nog’.”

“Bij het THH begrepen ze me wel, luisterden naar me, namen de tijd voor me vanaf het moment dat ik binnen kwam. Er kwam altijd één van de vrijwilligers bij me zitten met koffie, het gaf me het gevoel dat als ik het moeilijk heb ik hier altijd even naar toe kan gaan. Dat geeft je iets achter de hand, voor als het niet gaat. Ik heb inmiddels meerdere ontspanningscursussen gevolgd en meditatie. Daar was Karen altijd bij en zo heb ik haar leren kennen. Ik heb ook cursussen bloemschikken, schilderen en boetseren gevolgd. Ik nam altijd iemand mee en die dachten eerst dat het heel triest zou zijn, maar zij waren verbaasd dat er gelachen werd. Dat is wat het Toon Hermans Huis voor mij betekent.”

“Ik reed er op een keer naar toe en zag het helemaal niet meer zitten, kon ook geen parkeerplaats vinden en ben toen huilend naar binnen gegaan, heb gezegd dat ik weer naar huis ging en niet met de cursus mee deed die keer. Karen kwam toen achter me aan en is bij me in de auto gaan zitten praten en uiteindelijk ben ik toch mee naar binnen gegaan en dacht achteraf ‘waar zat ik eigenlijk mee’ en ik reed met een lach weer naar huis.”

“Ik ben regelmatig en al heel wat jaren bij Karen te vinden. Ze heeft me enorm geholpen, met oude problemen die heel goed opgelost zijn met haar hulp, maar ook met dingen die nog op m’ n pad komen, het is soms erg verdrietig maar ik voel me altijd weer sterk en ga dan ook strijdlustig en lachend weer naar huis. Ze belt me ook regelmatig op om te vragen hoe het met me gaat en schrok ook toen ik vertelde dat ik ook nog borstkanker heb gekregen en een volledige amputatie heb ondergaan, ook dan staat ze klaar voor als ik langs wil komen. Daarom wilde ik graag met Karen op de foto, ze betekent heel veel voor mij.”

Troostmuziek: De zee van Rob de Nijs omdat ik me altijd enorm vrij voel als ik de zee zie. En Laat me van Ramses Shaffy omdat ik wel eens boos was voor alle onbegrip.

Lydia
lydia-750

Lydia

“Ik ben dankbaar dat ik mijn verhaal kwijt kan”

“Ik ben vorig jaar bij het Toon Hermans Huis terechtgekomen omdat mijn man anderhalf geleden overleden is aan kanker. Ik liep tegen een hoop dingen aan en ik zocht hulp om mijn verhaal kwijt te kunnen. Mijn oudste zoon had dit huis gevonden op internet en zei ‘misschien moet je daar eens gaan praten’.

“Drie, vier maanden nadat mijn man overleed ben ik gewoon naar binnen gestapt. Ik had een gesprek met iemand van het huis en die maakte voor mij een afspraak om met iemand te praten. De gesprekken met Ellen helpen me enorm. Ik kan nu gewoon mijn verhaal kwijt.”

“Mijn bedoeling was eerst om te kijken hoe anderen met hun verdriet en alle dingen rond zo’n overlijden omgingen. Maar uiteindelijk vond ik dat ik meer had aan de 1-op-1 gesprekken met Ellen. In het begin kwam ik iedere week, nu één keer in de maand, tenzij ik tegen iets aanloop, dan kan ik vaker komen.”

“Ik wilde heel graag met Ellen op de foto omdat ik haar heel dankbaar ben dat ik mijn verhaal bij haar kwijt kan en vanwege de goede band die ik met haar heb opgebouwd. Als mensen dit lezen hoop ik dat ze uit mijn verhaal halen dat je dat wat je overkomt niet allemaal alleen hoeft te verwerken, maar dat je steun kunt vinden bij het Toon Hermans Huis. Daar zijn mensen die graag willen helpen en daar kun je heel veel aan hebben. Ik wel in ieder geval. Ik ben na elk gesprek weer opgelucht dat ik mijn verhaal heb kunnen vertellen.”

PROGRAMMASPONSORS

Benefietavond voor het Toon Hermans Huis in DE AFASzaal van FLINT in Amersfoort

Contact met Toon in the House

Heb je vragen of opmerkingen? Mail ons, en we zullen zo snel mogelijk reageren.

Not readable? Change text.